Er is veel gaande in de wereld. Voel je nog vertrouwen? Je antwoord zegt iets over wat jij onder vertrouwen verstaat. Betekent het dat je gelooft dat het allemaal goed komt? Of kan er vertrouwen zijn, los van een gewenste uitkomst?
Vertrouwen is niet weten dat het goed komt, maar aanwezig blijven zonder in te grijpen in wat zich aandient. Welwillend, maar zonder de controle over te nemen. Terughoudend, maar niet afwezig.
Als het om het wereldtoneel gaat — gebeurtenissen waar je geen invloed op hebt — is die terughoudendheid gegeven. Je kunt niet anders. De vraag is: kun je dan toch betrokken blijven? Beschikbaar voor wat er is, zonder het meteen te hoeven duiden, oplossen of bestrijden?
Dat begint bij hier zijn. Letterlijk: op de grond staan. Vaak bewegen we de andere kant op. Niet naar beneden, maar omhoog — ons hoofd in. Maar de grond is niet boven ons hoofd. Die is onder onze voeten.
Als je je verliest in speculaties, in de urgentie van je gelijk of de boosheid van je bezorgdheid, beweeg je omhoog. Als je erop let, kun je dat voelen gebeuren. Eerst een lichte druk op de borst. Dan stijgt het bloed naar je gezicht. Er is opwinding, misschien agitatie — emoties die die energie kleur geven.
Je richt je op de wereld, op de mens, op het goede en wat dat bedreigt. Het schiet door je hoofd heen, de ruimte in, alle kanten op. De verschrikkingen, de zorgen, je oplossingen.
Dat kan voelen als betrokkenheid. Alsof je midden in de wereld staat, alert, geraakt, misschien zelfs verantwoordelijk. Voor wat je denkt dat er gebeurt. Voor de wereld in je hoofd. Die maakt je topzwaar, waardoor je makkelijk uit balans raakt en het steeds meer moeite kost om staande te blijven.
Betrokkenheid begint niet daar. Niet in de weg omhoog. Ze begint in de beweging omlaag. Niet als terugtrekking, maar als herstel van draagvlak.
Van je hoofd naar je buik.
Leg alles wat je bezighoudt in je buik. Laat het daar liggen. Laat je buik los. Laat hem vallen. Een zucht helpt. Of een geeuw.
De buikstreek wordt hara genoemd — het dragende midden. Je bekken als een schaal waarin je kunt rusten. Hoe kun je iets dragen, als je niet voelt dat je zelf gedragen wordt?
Hara-ademhaling vergroot het bewustzijn van dat dragende centrum. Bij de inademing beweegt je buik naar buiten. Bij de uitademing blijft die daar — je trekt hem niet meer terug. Buikademhaling is horizontaal. Hara-ademhaling is verticaal. Elke ademhaling wijst naar beneden: naar de grond waarop je staat, naar de bron van betrokkenheid. Wat er ook op je pad komt.